Filed under: behind my sexy back
Happy Birthday sa dalawa kong housemate! Sumabay pa naman talaga sila sa Chinese New Year naman naman naman. Sana may handa. Kung wala edi dating gawi, daanin na lang sa…
Filed under: behind my sexy back | Mga Marka: kwento, sentimental value, tatay
Hindi naman kami mayaman. Obvious na obvious naman sa paglilitanya ko lagi sa kawalan ko ng pera no. Hindi naman ako nagdadrama lang dahil napepredict kong magiging kewl ang maging mahirap 30 years from now. Mahirap talaga ako. Maganda lang pero mahirap.
Kaya naman nung mamatay ang tatay ko, na itago natin sa pangalang Mang Mario, almost-halos seven years ago alam na alam na namin na walang mapa ng kayamanan siyang itinago sa lagayan niya ng brip. Ok lang naman. Kahit na paminsan-minsan mukhang pera ang tatay ko inisip na lang namin na mapag-biro lang siya at hindi na namin dinamdam na salat kami sa madaming bagay. Sabi ko sa luma kong kwento noon, hindi man super ideal na tatay ang tatay ko hindi naman namin naramdaman na kinulang kami sa pagmamahal. Ang shoray… Parang pang Maalaala Mo Kaya.
Speaking of pamana, hindi naman talaga sa walang-wala siyang ipinamana no. Meron naman. At sa akin ay eto…
Dyaran!
Pinamana niya sa akin medyas niya. Hahaha! Wala naman talagang kasulatang naiwan na nagsasaad na sa akin niya iniiwan ang medyas na ‘yan pero inassume ko na lang. Ako lang naman kasi ang mahilig magmedyas sa bahay. Ako lang naman ang insecure sa paa ko dahil ang shonget naman talaga.
Matagal-tagal ko na’din ginagamit ‘yang lumang medyas ni Mang Mario at doble-doble na talaga ang sentimental value na naipon niyan. Malamang sa malamang umiyak ako ng may halong ka-OA-yan pag nawala ‘yan.
Gusto ko lang malaman ninyong meron akong Project 366. At nakaka-apat na ako! Yehey! Napakasaya ko na talaga niyan.
Dalaw-dalawin niyo na lang if you like. If not, move on and marry a stranger. Hahaha! Ewan ko din sa’kin. Sana naman magkaroon ako ng bayag para tapusin ‘yan at sana hindi ako mandaya. Hindi ko na nga ibinalog [inilagay sa blog] dahil pressure mag-update. Bultuhan na lang ang uploadan. Oe paano naman kung napaka-busy ko sa be-bejeweled blitz at hindi maka-update, edi isinumpa ko naman ang sarili ko. Ang galing ko din naman pumaraan e.
O ‘yun lang naman.
Tsaka… sige na nga, pramis, hindi ako mandadaya. hahaha!
Filed under: ako lang naman
Dahil napaka-epic sa pagka-shit ng 2011 ko kaya siguro siksik-liglig at umaapaw ang pag-asang nadarama ko ngayong 2012. Umaasa akong ang taong ito ang taong magnininingning ang bituin ko. May bituin ako, ‘yun ang paniniwala ko naman talaga matagal na. Ang krung-krung lang pero wala na kayong pakealam dun.
Dahil excitement na excitement ako sa lintik na 2012 na itech hindi ako magkanda-ugaga sa pagpaplano ng kung ano-anong goalchina. Ang problema sa dami hindi ko naman alam paano ko sisimulan. Sos. Ang shunga ko naman talaga. Dapat talaga inayos ko in alphabetical order ang goals ko. Halimbawa, mauuna ang pagbili ng cellphone kaysa pagbili ng house dahil mas nauna naman ang cellphone sa alphabet. ‘Yang mga ganyan ba.
Pero siyempre para lang naman talaga akong shunga. Hindi naman talaga minamadali ang pagkamit sa mga magagandang goalchina na ‘yan. Pwede namang bumuwelo e. Dahil nasa buwelo naman talaga ang sikreto ng pagkamit sa mga goal mo sa buhay. Paano ko ‘yan nalaman? E hindi ko din alam. Pero ang ganda namang pakinggan diba?
Sana naman magawa ko ang mga dapat kong magawa ngayong taon na itech. Magpapaka-positive talaga ako ng bongga para naman kahit hindi ako maka-attaract ng lalake e positive vibes man lang sana maattract ko. Gosh I am so right.
*uy! unang post para sa taong 2012. thanks to some motivation brought to me by siomai. dahil minsan ang siomai ay pagmamahal. hanodaw?
